Kies je stukjes maar, want het wordt weer een lange.
De laatste week in Fredrikstad
presentatie project:
-Tekst:
...No mama, that was a moment of mad despair, when I could no longer control myself. It won't happen anymore. You have such wonderful hands. These last few days here I loved you as I did when I was a child, I've no one left now except you. But Why do you give in to that man?
-choreografische impro time
-koortje erbij
huppakee en je hebt een presentatie...
In mijn laatste weekje hier hebben we drie keer een presentatie gegeven van ons werk.
We hebben dus aan de meeuw van Tsjechov gewerkt en dit gecombineerd met choreografische improvisaties en stemwerk.
We hebben heel veel stukken uit de tekst geschrapt. Met de tekst was het soms een beetje verwarrend hoe we ermee mee meosten werken. Er liepen een beetje verschillende speelstijlen door elkaar. Commedia d'ell arte achtige stikjes, meer psychologische gespeelde stukjes en ik in de eerste scene werd mijn eerste personage natuurlijk een soort hond...jaja die kleutervoorstelling zit er nog steeds in.
Het choreografische impro deel hebben we vooral aan gewerkt door te werken met 2 of 3 leiders in een fysieke improvisatie en dit dan steeds vrijer. Dit hebben we uiteindelijk ook gecombineerd met 3/4 mensen die aan de kant een koor vormen en alle soorten geluid kunnen produceren van zang tot rare krakende kelen...
En elke dag kregen we s'morgens 1 a 2 uur stem/zang training in een halve cirkel om de piano (of heb ik dit al verteld hmm..).
De presentaties gingen best goed, ik had alleen even een persoonlijke crisis de paar dagen ervoor...had voor mijn eigen gevoel nog totaal geen houvast in mijn spel en had even een dipje. Was dus niet helemaal tevreden over mijn eigen deel erin maar nonetheless het was heel interessant om te doen en ik ben heel blij dat ik in Fredrikstad ben gebleven.
de rest:
Het was die hele week al 25-30 graden en ik vond het heerlijk.
Dinsdagavond eerste presentatie, s'avonds nabespreken en tot een uur of 2 gezellig gehangen met een aantal mensen.
Op woensdagochtend heb ik een acrobatiekworkshop gehad van een derdejaars die een "compensation task" had. Op vrijdag ben ik naar een paar eilandjes in de buurt geweest die Hvaler heten (walvissen). Hier zou ik vlak voordat Jairi wegging met haar heengaan...maar toen lag ik heel sociaal in bed. Ik heb hier een heerlijk afgelegen plekje gevonden en ben even het water in gegaan.
Zaterdag moest ik mijn spullen inpakken en met veel moeite mijn koffer dicht gekregen, moest met mijn volle gewicht (ok dat is misschien ook niet zoveel...) erop staan en toen kreeg ik hem net dicht.
Om 4 uur begon het afstudeerfeest van de 3de jaars, georganiseerd door de school. Bleek dat we met zijn allen met de bus naar Hvaler gingen, naar een ander mooi afgelegen plekje. Lekker wat gegeten en gedronken. Toen mochten alle 3dejaars in een hele toffe speedboot mee! Hallo Thera als je dit leest...dit wil ik ook.
Wij met de bus terug en zij met de boot. Daarna heerlijk champange met aardbeien gevolgd door een lekker buffet en rode wijn. Hierna nog een goede nahspiel oftewel afterparty gehad op meerder plekken.
Het was de perfecte aflsuiter voor mijn 2 maanden in Fredrikstad!
Ik kreeg ook nog een gevaarlijke insinuatie van het hoofd van de opleiding...Als ik zou willen zou ik volgens mij in augustus zonder auditie op de school kunnen beginnen. Ze weet blijkbaar niet hoe gevaarlijk het is om mij dat soort opties te geven...
Die zondag om 7.34 de trein naar Bergen, tussendoor bijna 2uur wachten op de volgende trein in Oslo. Dit waren de twee zwaartse uren in Noorwegen tot nu toe ;-)
"Het Pensjonat" seizoen 17 aflevering 330: The Season Finale
In deze laatste aflevering van Het Pensjonat komt een oude bekende terug.
Hij heeft haar wel gezien de afgelopen dagen, zittend op de bank, zwetend achter haar laptop. Met een inkijk waar menig speleoloog gefascineerd door zou zijn.
Tijmen heeft haar gezien en twijfelt, is ze het? Is ze het echt? Is zij de archeologe uit Bergen?
Ze zitten tegenover elkaar, de weerspiegeling van onze huidige samenleving.
1 tafel, 2 laptops en een pizza in de oven.
Met een gladde openingszin zegt Tijmen: Hey, haven't you been here before?
Op dat moment had hij nog niet door wat hij had ontketend, dat moment was het moment dat vanaf dat moment in de boeken ging als een van de slechtste momenten in alle momenten die Tijmen ooit heeft gemomenteerd. De stormvloed van woorden die zich als een tsunami van 60 meter gevuld met dikke van Dales op hem af kwamen was overweldigend. Hij probeerde in te ademen maar de woorden drongen zich door elke porie naar binnen en namen hem over. In een heldhaftig Indiana Jones moment kon hij nog maar een ontsnapping bedenken: I have to see how my pizza is doing.
Het scheelde een heel klein haartje of dit was het definitive einde geweest.
Toen hij terug ging, ging ze door. Maar hij verzette zich uit alle macht, geen oogcontact GEEN OOGCONTACT! scherm scherm scherm scherm...
Uiteindelijk gaf het monster zich brullend op en viel met een klap op de bank voor de televisie.
Een paar dagen later was Tijmen enigzins hersteld en zag dat ook dat zijn plaatsvervangende huisdier herstellende was, zijn tumoren waren van zijn poten verwijderd en nu was zelfd het verband en zijn kap er al af. Ga zo door Fikkie!
Het is vrijdag, het is warm en Tijmen wilt gaan fietsen naar de Hvaler eilanden. Maar Paul van Loon krijgt hoogte van deze plannen en probeert hem koste wat het kost binnen te houden. Doe het niet, het zal je dood zijn...hoe krijg ik dan ooit mijn fiets terug als jij langs de zijkant van de weg ligt te creperen. Tijmen bedankt hem voor zijn medeleven en begint te twijfelen of hij het wel moet doen, zou het echt zo ver zijn? Is het echt te warm? Maar dan vanuit het niets verschijnt onze noorse warrior princess Torill: It's possible, if you're in good shape. I used to do it all the time. Dit gaf onze held weer moed en hij ging op avontuur.
That evening...Tijmen komt terug bij Paul van Loon in *een koor zingt meerstemmig: Het Pensjonaaaaaaaat*
Wow, you are still alive...if you were my son I would be proud of you. Tijmen vecht om zijn tranen niet door te laten...hoezo alleen als ik je zoon was?
The next day: Het is zover Tijmens laatste dag in *een koor zingt meerstemmig: Het Pensjonaaaaaaaat*
Hij pakt zijn spullen, eerst de koffer dan zijn rugzak. Met zweet en tranen lukt het hem dan uiteindelijk om zijn kanariegele koffer dicht te krijgen. Hij veegt een traantje weg.
We eindigen deze laatste aflevering niet met een cliffhanger maar met een onverwachte gebeurtenis in het verleden.
Tijmen komt er via een duitse exuitwisselingsstudente achter dat Torill twee weken geleden getrouwd is met de cowboy/weerwolf van *een koor zingt meerstemmig: Het Pensjonaaaaaaaat*
*Het publiek geeft een verbaasde OOOOOOOOOOOOOOHHHHHHHHHHHHH*
Bergen:
Nu zit ik in Bergen. Nieuwe mensen, nieuw huis, even wennen dus.
Ik heb nu nog maar twee en een halve week te gaan hier en waasrchijnlijk heb ik hier voor mijn stage niks meer te doen. Ik ga zo even bellen om het nog te proberen en anders heb ik vakantie! Ik heb al mijn nodige uren al in Fredrikstad gehaald, dus dat is als het goed is geen probleem, maar het zou wel leuk zijn om nog wat te doen. Voelt een beetje raar om in een keer niks te doen nadat ik constant bezig was.
Nu ga ik even bellen en dan boodschappen doen want Jairi en ik gaan vanavond naar een grote hut met een groep mensen van het theater hier, daar gaan we lekker slapen en morgen een wandeling van 7 uur maken :-)
Tot snel allemaal!!!